Gianni Infantino, ilk kez seçime girdiğinde sadece 18 yaşındaydı. Bu seçim, doğup büyüdüğü İsviçre kasabası Brig-Glis’teki amatör futbol takımı FC Brig-Glis’in başkanlığı içindi. O dönemde kendisinden yaşça büyük iki rakibi vardı ve futbolcu olarak kayda değer bir geçmişe sahip değildi. Kızıl saçları ve çilleriyle genç bir çocuk olarak, şansı pek yüksek görünmüyordu.
Ancak, Infantino’nun bir vizyonu vardı. Durdurulamaz bir çalışma disiplini, bitmek bilmeyen enerjisi ve kasabanın İtalyan göçmen topluluğuyla olan güçlü bağları, onu farklı kılıyordu. Bu yaşta bile dikkat çekici fikirler ortaya koyabiliyordu. Birçok kişiyi şaşırtarak seçimi kazandı. Bu başarısı, yeni sponsorlar ve gelir yaratma sözüne dayandığı gibi, daha somut bir vaatte bulunarak annesi Maria’nın tüm takımın formalarını her hafta yıkayacağını taahhüt etmesiyle de destekleniyordu.
FIFA’nın mevcut başkanı olan Infantino’nun bu ilk siyasi deneyimi, iki önemli özelliğini gözler önüne seriyordu: Birincisi, hayal gibi görünen hedefleri gerçeğe dönüştürme konusundaki olağanüstü hırsı. İkincisi ise teknik ve sıkıcı yönetici dili yerine, insanların en basit ve somut beklentilerine hitap etme konusundaki yeteneğiydi.
Bir an hayal edin: Donald Trump bir şeyler anlatıyor. Hemen yanında Mısır’dan Sisi, arkasında Keir Starmer. Biraz ileride Macron ve Prabowo Subianto var. Ve arka sırada, aslında orada olmaktan pek de mutlu görünmeyen, çenesini hafif yukarı kaldıran kişi: Gianni Infantino. O salondaki tek “siyasi görevi olmayan” kişi olarak dikkat çekiyor.
Dünya Kupası’nın ortak ev sahibi bir ülkenin başkanıyla işbirliği yapmak görevim.
Peki, Infantino orada ne yapıyordu? Nasıl oldu da futbol takımlarının ismini torbadan çeken bir organizasyonun başkanı, kendisini Ortadoğu’nun geleceğini tartışan bir zirvede buldu?
Infantino, orada olmaktan büyük bir keyif alıyor gibiydi. Dünya liderleriyle fotoğraf çektirdi, Gazze’nin yıkılan futbol altyapısını yeniden inşa etme sözü verdi ve Instagram için içerikler oluşturdu. Zirveye, Trump’ın kişisel daveti üzerine katıldığını da açıkladı.
SİYASETLE YOĞUN TRAFİK
Infantino, sık sık “Futbol siyaseti çözemez” ifadesini kullanıyor. Ancak ilginç bir şekilde, zamanının çoğunu siyasetçilerle geçiriyor. Covid döneminde Washington’a giderek İbrahim Anlaşmaları’nın imza törenine katıldı ve Kremlin’de Putin’le top oynama fırsatı buldu.
Suudi Arabistan Veliaht Prensi MBS ile boks maçına katıldı. Ancak, en yakın ilişkiyi Donald Trump ile kurmuş gibi görünüyor. Trump’ın ikinci yemin töreninde öne çıktı ve sık sık Mar-a-Lago ve Oval Ofis’te davet edildi.
2024’te Kulüpler Dünya Kupası’nın kura çekimini Ivanka Trump yaptı. 2025’te FIFA, New York’taki Trump Tower’da yeni bir büro açtı. Böylece FIFA, ABD başkanına ait bir binada resmi olarak kiracı oldu.
Infantino, bu yakınlığı “Dünya Kupası’nın ortak ev sahibi bir ülkenin başkanıyla işbirliği yapmak görevim” diyerek savunuyor. Ancak bu ilişki, bunun çok daha ötesinde bir boyut taşıyor.
Trump ile sık sık bir araya geldi. Onun meşhur sloganı “Make America Great Again”i (Amerika’yı yeniden büyük yapalım) kendi sözlerine uyarlayarak, “Sadece Amerika’yı değil, tüm dünyayı yeniden büyük yapacağız” şeklinde ifade etti.
FIFA’nın etikten sorumlu kuralları, siyasi tarafsızlığı zorunlu kılıyor. FIFA içindeki bazı yetkililer, Infantino’nun birçok bölgede nefret edilen bir liderle bu kadar yakın olmasından rahatsızlık duyuyor. Eleştirmenler, Infantino’nun bu sloganları kullanarak Trump’ın siyasetini dolaylı yoldan onayladığını savunuyor.
FIFA’YI GÜÇ OYUNUNUN MERKEZİNE KOYMAK
2016’da başkanlık koltuğuna oturduğundan beri Infantino, iki kez rakipsiz olarak yeniden seçildi. Dünya Kupası’nın formatını genişletti; 2026’da 32 takım yerine 48 takım ile düzenlenecek. Kadınlar Dünya Kupası da 2031’de aynı genişleme modelini izleyecek.
FIFA’nın yeni 1 milyar dolarlık Kulüpler Dünya Kupası da onun projesi. Bu turnuva, kulüp futbolunun dev gelirlerine ortak olma girişimi olarak değerlendiriliyor.
UEFA döneminde “sadece kura çeken bürokrat” olarak bilinen Infantino, Blatter sonrası oluşan boşlukta kendini ön plana çıkarmayı başardı. ABD Futbol Federasyonu Başkanı Sunil Gulati’nin desteğiyle beklenmedik bir zafer elde etti.
Dünya Kupası, uzun süredir otoriter rejimlerin vitrini olarak kullanıldı: 1934’te Mussolini’nin İtalya’sı, 1978’de askeri diktatörlük altındaki Arjantin, 2022’de Katar…
2023’te 2034 Dünya Kupası, herhangi bir mücadele olmaksızın Suudi Arabistan’a verildi. İnsan hakları sicili, FIFA tarafından “orta risk” olarak değerlendirildi. Amnesty, durumu “akıl almaz bir aklama” olarak nitelendirdi.
Infantino ise bu eleştirileri “Batı’nın Arap dünyasına karşı önyargısı” olarak yorumlayarak tersine çevirmeye çalıştı. Katar’da yaptığı ünlü konuşmada, “Bugün Katar’lı hissediyorum, bugün Arapım, Afrikalıyım, göçmen işçiyim…” diyerek kendisini mağduriyet üzerinden konumlandırmaya çalıştı.
INFANTİNO’NUN KİŞİSEL HİKÂYESİ
Infantino, 1970’te İtalyan göçmeni bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası demiryolu işçisiydi, annesi ise istasyon büfesinde çalışıyordu. Futbola olan sevgisi vardı, ama bu alanda başarılı olamadı. Daha ilkokulda profesyonel futbol hayalinden vazgeçip “futbol hukuku” alanında çalışmak istediğini yazmıştı.
Brig-Glis’teki seçiminin ardından UEFA’ya girdi ve 2009’da genel sekreter oldu. 2016’da FIFA başkanlığına yükseldi. Yakın çevresindekiler, Infantino’yu “sürekli ciddi, sabırsız, her şeyi hızla çözmek isteyen” biri olarak tanımlıyor. Ancak dünya liderleriyle bir araya geldiğinde tamamen değişiyor; enerjik, uyumlu ve dikkat çekici bir hale bürünüyor.
Politico’ya göre: “Diktatörleri ve milyarderleri seviyor. Para gördüğünde eriyor.”
Infantino’nun eleştirmenleri bile onun gerçek bir futbol tutkunu olduğunu kabul ediyor. Sanattan veya müzikten pek bahsetmediği, tek ilgisinin futbol olduğu görülüyor. “Futbol dünyayı birleştirir” söylemini içtenlikle dile getirdiği düşünülüyor.
Ama bu, büyük bir çelişkiyi ortaya çıkarıyor: Futbolu en çok seven kişi, aynı zamanda futbola en büyük zararı verebilir. Kulüpler Dünya Kupası’nı takvim tıkanıklığına rağmen zorla uygulamaya koydu. FIFPro itiraz etti, ancak dikkate alınmadı.
İran’da kadınların stadyumlara alınmaması konusunda sessiz kaldı.
